Grote broer loert

1984. Lezers zullen in dit jaartal meteen de titel van het boek herkennen. Over een kille, grauwe samenleving, waarin het individu geheel op hoort te gaan in de Partij en waar de Grote Broer iedereen nauwlettend in de gaten houdt. Waar zelfs de taal zó wordt aangepast, dat je er geen "foute gedachten" mee kunt verwoorden.

Zelf heb ik de film op de plank, omdat ik nu eenmaal meer een filmliefhebber ben dan een boekenwurm. De recensies vertellen mij dat de film vrij getrouw het boek volgt en de film is ook grauw en somber van opzet. Het laat zien hoe een dissident uiteindelijk op wrede wijze gebroken wordt en van "Big Brother" gaat houden.

In elk huis een televisie die niet uit kan en waarmee de Partij de bewoners in de gaten houdt en haar propaganda laat horen, een verbod op huwelijk en op liefde, het aanpassen van kranten uit het verleden om de geschiedenis te wijzigen en pogingen om zelfs het geheugen van de mens neurologisch te manipuleren.

De film is beklemmend en laat je op geen enkele wijze ontsnappen uit deze grauwe, sombere gevangenis. Pas als de film afgelopen is, ben je blij dat het echte leven een stuk meer vrijheid geeft. Alle discussies ten spijt, je kunt hier nog steeds redelijk vrij rondlopen en zo individualistisch en hedonistisch leven als je zelf wilt.

Het is goed om ons te blijven realiseren in wat voor vrij land we hier leven. Ik kan hier veilig mijn web-log in de lucht houden en mijn verderfelijke, kettersche ideeën de wereld insturen. We kiezen zelf onze leiders en mogen vervolgens vrijuit onze ongezouten kritiek uiten op alles wat ze doen. Het is hier gelukkig geen 1984.

Tenzij je een schoolgaand kind bent, zo las ik vandaag in de krant. Via blue tooth en een ontvanger kunnen nu al ouders hun kind op school volgen. Ze kunnen zien waar hij les heeft, of hij buitenspeelt in de pauze of niet, zelfs wat hij op de computer doet. En het kind dus erop navragen als hij thuis is. Huiveringwekkend, niet?