Europese president

Deze week is de allereerste Europese president gekozen. Naast de koningin hebben wij als vertegenwoordiger nu ook een president. Alleen vertegenwoordigt deze dus Europa. Nu weten andere grootmachten eindelijk wie ze moeten aanspreken als ze met Europa willen praten. Denk ik althans.

Wat me het meest verbaasde, is dat de president van Europa vooral een kleurloos, niet te opvallend type moest zijn. Hoe minder sprankelend en charismatisch, hoe beter. Hij moet namelijk vooral niet de regeringsleiders gaan overschaduwen, hij bemiddeld alleen maar. Dit tekent de bijzonderheid van Europa.

Normaal staan er bij presidentsverkiezingen charismatische leidersfiguren op, die wel heel stoer de boel willen veranderen. Maar niet in Europa. Er wáren niet eens verkiezingen. De regeringsleiders onderling kozen uiteindelijk degene die ze het graagst willen hebben. Het werd de premier van België.

Europa is misschien niet de meest overweldigende grootmacht, maar wel de meest bijzondere macht. Het is het enige "rijk" waarvan de deelnemers zich er geheel vrijwillig bij hebben aangesloten. Het ontstaan van Europa is zonder bloedvergieten gebeurd. Sterker nog, Europa is juist ontstaan door een oorlogstrauma.

Na de Tweede Wereldoorlog dacht men "dit nooit meer" en zo ontstond langzamerhand Europa als geheel. Landen die vrijwillig met elkaar samenwerkten, maar hun eigen culturen wel in stand wilden houden. Daarom hebben we nu dus een grijze president en een groep regeringsleiders die hun woordje wel klaar hebben.

Als er één continent de kans heeft op de juiste wijze met macht om te gaan, dan is het Europa wel. Want ze mag dan wel een log, bureaucratisch en volstrekt onoverzichtelijk geheel zijn, met vele critici, maar ze ís er wel. En juist in haar zwakheid schuilt misschien wel haar kracht. Want macht corrumpeert, dat weet iedereen.