Engelenfoto

De lucht was meer wit dan donkerblauw, zo hevig onweerde het die avond. De regen stroomde uit de hemel en af en toe klonk er luid gedonder, dat de straten en huizen met spanning vulde. Vooral bij de arme zielen die nog buiten waren, zich snel naar huis haastend. Want onweer beleef je nu eenmaal pas écht als je buiten bent. Dan proef en hoor je het gevaar pas écht, al was de donder wel op een paar seconden afstand.

In een aardig gezin was een meisje ook totaal niet bang voor de onweer. Haar naam was Elise en ze was nog heel jong. Zij was nog in de fase dat je een kind alles wijs kunt maken. Dus als ze aan moeder vroeg wat er nou gebeurde in de lucht, was haar antwoord heel eenvoudig: “De engelen maken foto’s, schat.” Tja, beginnen over gloeiend hete bliksems die de aarde teisteren is ook weer zo wat.

Alleen had moeder niet helemaal op het enthousiasme van het kind gerekend. Laat staan op haar moed. Want Elise riep meteen: “Oooh, wat leuk, ik wil óók op de foto!” Voordat moeder goed en wel wist, rende Elise de kamer uit, de gang door, de straat op. “Hoho, wacht even!” riep ze haar meteen na en rende mee. Alleen nu was Elise nergens te bekennen. “Elise! Elise! Hierkomen, nu! Ben je gek geworden!” riep ze boos.

De regen striemde over haar wangen en doordrenkte haar kleren. Nóg harder riep ze Elises naam. Gedonder in de lucht en nog altijd die flitsen. Maar Elise was weg, verdwenen. Ze riep nogmaals, werd een tikje bozer, riep dat dit niet leuk meer was, maar kreeg geen reactie. Ze rilde van de kou en hevige paniek maakte zich van haar meester. Ze keek om zich heen, rende heen en weer en als laatste de hoek om, alsmaar haar naam roepend.

Daar, midden op het grasveld, daar stond Elise. Het kleine meisje keek naar boven en leek wel in trance. “Elise, hierkomen nu! Dit is níét grappig!” Elise keek met een grote glimlach om en boven het geraas van de regen uit riep ze: “Rustig maar mama, een engel gaat nu een foto van me maken!” En net dat ze dat zei, sloeg ineens de bliksem in een boom vlakbij haar. Een harde knal, gedonder en gekraak van het versplinterde hout.

Meteen rende moeder op haar af, terwijl de boom nog hevig kraakte. Ze plukte Elise van het veld, rende met de hand stevig om Elises arm geklemd weer terug en zag hoe de boom langzaam omviel. En de regen stroomde maar door en de flitsen hielden maar niet op. “Dit flik je me niet nog een keer!” riep moeder boos en wanhopig. Maar Elise bleef vrolijk met haar meehuppelen.

Het weer was weer kalm de volgende morgen. De lucht was weliswaar bewolkt, maar er viel geen regen meer uit en de onweer was allang voorbij. Moeder was al een stuk rustiger en maakte aanstalten om Elise wakker te maken voor school. Zachtjes klopte ze op de deur, toen het kinderstemmetje riep: “Mama, kom kijken! Kom kijken!” Voorzichtig deed moeder de deur open.

Daar zag ze Elise weer op haar vrolijkst op bed zitten, alsof er niets gebeurd was. Ze wees vol verwondering met haar vinger de kamer rond. Daar stond nog altijd onder andere haar ezel en haar verfpotten met kwasten. Maar op die ezel rustte een prachtig, bijna fotorealistisch schilderij van Elise, staande op een grasveld, met drie geheel witte, lichtgevende mannen om haar heen. “Is de foto niet mooi geworden, mama?”

Comments

[Geplaatst door: Lien]

Wat een prachtig mooi verhaal is dit.

[Geplaatst door: Zelve]

Dank je, Lien! :-)