Worstelen met tragiek

Amerikaanse worstelfilms. Wie denkt bij die term niet aan films over lompe mannen die in rare pakjes voor een opgehitst publiek zichzelf en elkaar op allerlei creatieve wijzen letsel toedienen? Toch heb ik van de week zowaar een film gekeken over een Amerikaanse worstelaar en vond het zowaar nog een echt goede film ook.

En ja, Amerikaanse worstelaars zijn inderdaad lompe mannen die in rare pakjes voor een opgehitst publiek zichzelf en elkaar op allerlei creatieve wijzen écht letsel toedienen. Waarbij ze van tevoren netjes met elkaar bespreken wie welk letsel hoe gaat aanbrengen en wie uiteindelijk de wedstrijd gaat winnen.

In de film The Wrestler zie je dat ook allemaal gebeuren. Het verhaalt over Randy "The Ram" Robinson, die in de jaren tachtig enorm populair was, maar nu enkel in het weekend voor een paar centen een kleine schare fans vermaakt met zijn worstelkunstjes, in achterafzaaltjes.

Het is een tragisch verhaal wat deze film verteld. Het laat op treffende wijze het verval na de roem zien. The Ram wordt regelmatig zijn huis uitgetrapt omdat hij de huur niet op tijd kan betalen en om rond te komen heeft hij een luizig baantje bij een grote slagerij. Op een gegeven moment krijgt hij een hartaanval en moet van de dokter met het worstelen stoppen. Uiteindelijk komt hij tot inkeer en besluit iets anders met zijn leven te doen.

Zo heeft hij een bijzondere band met een wat oudere stripdanseres in een club. Deze raadt hem ook aan om eens zijn dochter te bellen, die hij al jaren niet heeft gezien. Als professioneel worstelaar verwaarloosde hij haar nogal, om enkel op te gaan in de sport. En tja, dat slaat diepe wonden.

Een tijdje gaat het goed. Op een gegeven moment moet hij de klanten helpen en begint daar zowaar plezier in te krijgen. Het eerste contact met zijn dochter verloopt voorzichtig aan goed en hij betuigd welgemeend zijn spijt, in een ontroerend echte scéne. En met de danseres gaat hij ook een paar keer uit.

Het mag echter niet baten. Door een fout die hij maakt wil zijn dochter hem alsnog nu écht nooit meer zien. De stripdanseres wil hem nog steeds als klant blijven zien, wil niet verder gaan in de liefde. Als op zijn werk een klant wel héél vervelend is, is de maat voor hem vol. Hij besluit weer in de ring te stappen.

Dat soort dingen vind ik dan altijd iets triests hebben. Iemand komt eindelijk tot inkeer en wil echt iets van zijn leven maken, maar niemand buiten de worstelwereld wil nog echt iets met hem te maken hebben. Dus gaat hij maar weer verder in het wereldje waarin hij tenminste nog wél gewaardeerd wordt.

Niet echt onterecht dan meer, toch?