Kostbaar oud papier

Sinds ruim een weekje doe ik een soort van stage, twee ochtenden in de week. Niet betaald of zo, maar gewoon om te ontdekken of werken iets voor mij is en zo ja, wat dan. En daar ga ik dan verschillende stages voor doen. Zoals nu dus. En wel in een archief voor de gemeente en voor een museum.

Mijn werk bestaat uit het herpakken en herordenen van dozen vol oude correspondentie tussen overheid en burger of stichting. Dat kan om brieven uit 1945 of 1980 zijn, maar ook brieven uit 1917 en 1918. Echt héél oud papier dus, nog op dunne velletjes geschreven met typemachine of ambachtelijk handschrift.

En ergens aan het eind van de ochtend verricht ik de postronde, dus ben ik een soort interne postbode. Met een kar vol brieven, keurig gesorteerd naar afdeling, van postvakkenmuur naar postvakkenmuur. Op één ochtend ga ik dus van hele oude brieven naar hele nieuwe brieven. Een wereld van verschil, niet waar?

Leuk is ook om die archieven van binnen te zien. Meterslange en metershoge kasten vol dozen, waardevolle stukken, schilderijen, voorwerpen, et cetera. In donkere, gekoelde en vooral zuurvrije ruimten. In totaal is het archief kilometers groot, dus een doos ergens verkeerd neerzetten betekent de doos nooit meer terugvinden.

Het mooiste wat ik tot nu toe tegenkwam was een oude krant uit, ik geloof, de jaren veertig. Maar dan ook echt compleet, dus ook met voorpagina. Dat is dan dus echt alleen tekst, met welgeteld twee niet al te grote zwartwitfoto's. En met heel wat subtielere typografische vormgeving dan in deze tijd. Een échte krant dus.

Of het werk leuk is? Dat moet ik nog een beetje bezien. Maar het houdt me in elk geval voor enkele maanden weer even bezig. Of voor kortere tijd, als het echt niets zou blijken. Het is in elk geval wel aardig om te zien dat bureaucratische rompslomp en gesteggel om vergunningen of bouwplannen echt van alle tijden is.